Thursday, 13 July 2017

കീടേ കാ ഗോലി….



കീടേ  കാ  ഗോലി….





ഗൾഫിൽ ജോലി തേടിയെത്തിയ  സമയം. രണ്ടു ജോഡി  കുപ്പായങ്ങളും കാലിൽ  നെടുകെ  വെടിച്ചു  തുടങ്ങിയ  ഒരു  ആക്ഷൻ  ഷൂവും  കൂടെ  ഗൾഫുകാരനായ  ബാബുകൊച്ചപ്പൻ  സമ്മാനമായി തന്ന എക്കോലാക്  പെട്ടിയിൽ  ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ച  ഫാർമസി സർട്ടിഫിക്കേറ്റും  കൊണ്ട്  ഗൾഫിലേക്ക്  കുടിയേറിയവൻ ആയിരുന്നു  ഞാൻ. ഗൾഫിൽ ഫാർമസി  പണിയ്ക്കു  നല്ല  ചാൻസ്  ആണെന്ന്   നാട്ടിൽ  നിൽക്കുമ്പോൾ  ആരൊക്കെയോ  പറഞ്ഞു പിരികേറ്റി എന്നെ പ്ലെയിൻ കയറ്റി. നാട്ടിൽ ഫാർമസിസ്റ്റ്  എന്ന  ഓമനപ്പേരുള്ള  പഴയ  കമ്പോണ്ടർ  പണിയ്ക്കു  എന്നെ  പ്രേരിപ്പിച്ചത്  കളറുവെള്ളങ്ങളായിരുന്നുതെറ്റിദ്ധരിയ്‌ക്കേണ്ട  ഞാൻ  ചെറിയ  പ്രായത്തിൽ  പുനലൂർ  ഗവൺമെൻറ്  ആശുപത്രിയുടെ മുമ്പിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ  കണ്ടിരുന്ന ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു.


ആശുപത്രിയുടെ ഗെയിറ്റിനരികെയുള്ള  പഴയ  ഓടിട്ട  കെട്ടിടത്തിന്റെ  വരാന്തയിൽ  കൂടിനിൽക്കുന്ന  രോഗികൾ.വരാന്തയിലെ ജനലിനരികെ  നിരത്തി  വെച്ചിരിയ്ക്കുന്ന ഭീമൻ ഗ്ലാസ് കുപ്പികൾ. അതിൽ  നിറയെ  കളർ  വെള്ളങ്ങൾ, ചുമപ്പും  പച്ചയും മഞ്ഞയും പിന്നെ കുമ്മായം കലക്കി വെച്ചപോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന നിറത്തിലുള്ള ഒരെണ്ണം. അത്  കാർമിനേറ്റിവ്  മിക്ച്ചർ ആണെന്ന്  മനസ്സിലായത്  പിന്നീട്  ഫാർമസി  പഠിച്ചപ്പോഴാണ്; നാട്ടാർക്ക്  ഗ്യാസിനുള്ള മരുന്ന്.. ജനലിനരികെ  ദിവാൻ പേഷ്‌കാരുടെ  ഗമയിൽ  ഒരു വെള്ള കുപ്പായക്കാരനും സഹായിയും. സഹായി  പേരു വിളിക്കുന്നതിനനുസരിച്ചു  വെള്ളകുപ്പായക്കാരൻ  കുപ്പിയിലെ അടിയിലെ  ചോർപ്പു തുറന്നു രോഗികൾ കൊണ്ടുവരുന്ന  കുപ്പിയിലേക്ക് കളർ വെള്ളങ്ങൾ പകരും. കളർ വെള്ളങ്ങൾ തമ്മിൽ ചേർക്കുന്ന  ജാലവിദ്യ വെള്ളകുപ്പായക്കാരനു  മാത്രമേ  അറിയൂ..രസമുള്ള കാഴ്ച്ച. നിറങ്ങൾ മാറിമാറി  വരും.എന്തൊരു  പവ്വറാണ്  വെള്ളകുപ്പായക്കാരൻ കമ്പോണ്ടർക്ക്‌. കുപ്പിയിൽ മരുന്ന്  വാങ്ങി  താണുതൊഴുതു പോകുന്ന  രോഗികൾ. ചുരുക്കം  ചിലർ  സഹായിയുടെ  കൈയ്യിൽ  ഒരു പൊതി കൊടുക്കുന്നത് കാണാം, കൈമടക്കാണ്  വെള്ള കുപ്പായക്കാരനും   സഹായിക്കും. ആ മൂന്നാല്  മിശ്രിതങ്ങൾ കൊണ്ടു   അന്നത്തെ  മിക്കരോഗങ്ങളും  പമ്പ കടന്നിരുന്നു. അന്നത്തെ എന്റെ മോഹം ആ വെള്ളകുപ്പായക്കാരനെപ്പോലെ ഒരു കമ്പോണ്ടർ ആകണമെന്നായിരുന്നു. ഞാൻ മുതിർന്നപ്പോൾ ഇത്തരം കമ്പോണ്ടറുമാരൊക്കെ  ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായി, പകരം ഫാർമസിസ്റ്റ്  എന്ന  വിളിപ്പേരിൽ ഗ്ലോറിഫൈഡ്  കമ്പോണ്ടറുമാർ നിലവിൽ വന്നു.


ഗൾഫിലെ ഫാർമസികൾ ഒരു പ്രത്യേക ലോകമാണ്. അവ  നമ്മുടെ  നാട്ടിലെ മെഡിക്കൽ സ്റ്റോർ പോലെയായിരിയ്ക്കും എന്ന ധാരണയോടെ ഗൾഫിൽ  എത്തിയ  എന്നെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു വിചിത്ര ലോകമാണ്. ഫാർമസിസ്റ്റുകൾക്ക് പൊതുവെ അറബികൾ    ' ദോക്തുർഎന്ന  വിളിപ്പേര്  ആണ് നല്കിയിരിയ്ക്കുന്നത് .അവരെ സംബന്ധിച്ചടത്തോളം  ഫാർമസിസ്റ്റ് ഒക്കെ  ഡോക്ടറോളം ബഹുമാനമുള്ള പദവിയാണ്. 1990  കളുടെ അവസാനകാലത്ത് ഞാൻ ഗൾഫിൽ എത്തുമ്പോൾ ഫാർമസികൾക്ക് ഒരു ചെറിയ ക്ലിനിക്കിന്‍റെ  ഗെറ്റപ്പ്  ആണ്.മിക്കവാറും താഴ്ന്ന ജോലികൾ ചെയ്യുന്ന  എല്ലാ രാജ്യക്കാരും അവർക്ക്  ഒരു  ചെറിയ രോഗം വന്നാൽ ഓടിച്ചെല്ലുക ഫാർമസിയിലേക്കാണ്. ഡോക്ടറെ  ഒക്കെ കാണണമെങ്കിൽ വല്യ മിനക്കേടും കാശുചിലവുമാണ്. നാട്ടിലെ കുടുംബത്തെ പോറ്റുവാൻ മരുഭൂമിയിൽ കിടന്നു പാടുപെടുന്നവർക്ക് എവിടെയാണ് അതിനൊക്കെ സമയം.പ്രത്യേകിച്ചു വല്യപഠിപ്പില്ലാത്ത ബംഗാളികൾക്കും പാക്കിസ്ഥാനികൾക്കും ഫാർമസിസ്റ്റുകൾ കൺകണ്ട ദൈവങ്ങളാണ്. ' ഡോക്ടർ  സാബ്,   മുച്ചേ  ബുക്കാർ ( പനിയാണ്) ഹെ, കാസി (ചുമയാണ്)  ഹേ '  അങ്ങനെ  നൂറുകൂട്ടം  പരാതികൾ. ഹിന്ദിയുടെയും  അറബിയുടെയും  ഏബിസിഡി  അറിയാത്ത  ഞാൻ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ടു അൽപസ്വൽപം ഹിന്ദിയും അറബിയും ഒക്കെ പഠിച്ചു ഒരു  മുറിഡോക്ടർ  ആയി മാറി.


ഗൾഫിലെ ഫാർമസി കസ്റ്റമേഴ്സ്  വിവിധ തരമാണ്. ഏറ്റവും സംശയാലുക്കൾ  ആരെന്നു ചോദിച്ചാൽ  നമ്മ മലയാളികൾ തന്നെ. അവർ എല്ലാറ്റിനേയും   സംശയദൃഷ്ടിയോടെ  കാണുകയുള്ളു. മിക്കവാറും ഫാർമസിയിൽ എത്തുക നാട്ടിൽ നിന്ന് കൊണ്ടുവന്ന മരുന്നുകെട്ടുമായിരിയ്ക്കും. അതൊക്കെയും  നമ്മുടെ മുമ്പിൽ  കുടഞ്ഞിടും പിന്നെ ഓരോന്നും   എടുത്ത്  ഏതു  രോഗത്തിനു പ്രതിവിധിയായി ഉപയോഗിക്കാനാണെന്നതും  അതു കഴിച്ചാലുള്ള സൈഡ്  ഇഫക്റ്റ്  എന്താണെന്നും  പറഞ്ഞുകൊടുത്താൽ മാത്രമേ അവർക്ക്  തൃപ്തിയാകുകയുള്ളു. മലയാളികൾക്ക് മരുന്ന്  ഉപയോഗിക്കുന്നതിനേക്കാൾ മുമ്പേ അറിയേണ്ടത് അവയ്ക്ക് സൈഡ്   ഇഫക്റ്റ്  ഉണ്ടോ എന്നാണ്. ഒടുവിൽ കൺസൾട്ടേഷൻ  എല്ലാം കഴിഞ്ഞു എന്തെങ്കിലും മരുന്നുവാങ്ങും  എന്നു  വിചാരിച്ചു  അകത്തു കണ്ണും നട്ടിരിയ്ക്കുന്ന  സിറിയക്കാരൻ ഫാർമസി  ഉടമയിൽ നിന്ന് മിക്കവാറും ചീത്ത കേൾക്കാനാകും  എന്‍റെ  വിധി. അവന്റെ  ഭാഷയിൽ ' കുല്ലു  മലബാറി  കഞ്ചൂസ് '.



ഫാർമസിയിൽ  വന്നു കച്ചട ഉണ്ടാക്കുന്നവരിൽ മുമ്പരാണ്  മിസറികളും( ഈജിപ്ഷ്യൻസ്) ഫലസ്തീനികളും. ഇവന്മാരിൽ ആരോട് ചോദിച്ചാലും ഒന്നുകിൽ മൊഹന്തിസ്( എഞ്ചിനീയർ) അല്ലെങ്കിൽ  ദോക്തുർ( ഡോക്ടർ) ആണെന്നേ പറയൂ. ഗൾഫിലേക്ക് വണ്ടി കയറുന്നതിനുമുമ്പ്  അവർ തീരുമാനിയ്ക്കും  ഏതു  സർട്ടിഫിക്കറ്റ്  വേണമെന്ന്. എന്തൊരു തലക്കനമുള്ള കൂട്ടർ.ഏഷ്യക്കാരെല്ലാം  അവരുടെ അടിമകൾ  ആണെന്നാണ് ഭാവം.ഫാർമസിയിൽ കയറിയാൽ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം  വലിച്ചു  വാരി ഇട്ടു ഒടുവിൽ ' വാജിത് ഗാലി ' (വലിയ  വിലയാണ് ) എന്നൊരു കമന്റും  പാസ്സാക്കി  അവർ പൊടിതട്ടി സ്ഥലം  കാലിയാക്കും.


അടുത്ത കൂട്ടർ പച്ചകൾ എന്നു  ഓമനപ്പേരിട്ടു  വിളിക്കുന്ന പട്ടാണികൾ  ആണ്. നല്ല  പൊക്കവും അതിനൊത്ത തൂക്കവും ഉള്ള  പഹയന്മാർ. നടപ്പും ഭാവവും  കണ്ടാൽ  നല്ല ശക്തരാണ്  എന്നു തോന്നും. എന്നാൽ  അവന്മാർക്ക്  ' താക്കത്ത് '  (  ശക്തി ) തീരെയില്ല   എന്നാണ്  തോന്നുന്നത്. ഫാർമസിയിൽ  വന്നാൽ  നീട്ടി  ഒരു  ചോദ്യം  ' ഡോക്ടർ  സാബ് , താക്കത്ത്  കാ  ഗോലി  ഹേ ' മനസ്സിലായില്ലേ  'ശക്തിമരുന്ന്ഉണ്ടോ  എന്ന്.. ഈ  കൂട്ടർക്കു അടുത്തതായി  വേണ്ട മരുന്ന്  ' ദാന്ത്  കാ  ദവാ'.. പല്ലുവേദനയ്ക്കുള്ള  മരുന്ന്. കൂട്ടത്തിൽ  ഒരുത്തനും  പല്ലു തേക്കുകയില്ല. എല്ലാവരും നമ്മുടെ നാട്ടിലെ വേപ്പിൻ  കമ്പുപോലുള്ള  ഒരു സാധനം കൊണ്ടു പല്ലിലിട്ടു  ഉരയ്ക്കും. അതാണ്  അവരുടെ  പല്ലുതേപ്പ്.


ഗൾഫിൽ ഒരു തവണയെങ്കിലും ജോലിചെയ്തവർ  ബംഗാളിമാമുമാരെ  മറക്കുകയില്ല. ബംഗാളികൾ തമ്മിൽ  മാമു എന്നാണ്  വിളിയ്ക്കുക. ഇവന്മാർ ഫാർമസിയിൽ  വന്നാൽ ആദ്യം ചോദിക്കുക ' കീടേ  കാ  ഗോലി ' യാണ്. വിരശല്യം ആണ്  ഇവന്മാർക്കുള്ള  പ്രധാനരോഗം. കീടേ  കാ  ഗോലി ശാപ്പിടണമെങ്കിൽ  ഇവർക്ക്  പഞ്ചസാര നിർബന്ധമാണ്. വയറ്റിൽ ഒളിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന കീടങ്ങളെ ഇവന്മാർ പഞ്ചസാര കൊടുത്തു പുറത്തിറക്കും, പിന്നെ വിരമരുന്നിന്‍റെ പണി എളുപ്പമാണല്ലോ. മീൻ ചോറുപോലെ തിന്നുന്ന ബംഗാളികൾക്ക് വേണ്ടുന്ന അടുത്ത സാധനം  ചൊറിച്ചിലിനുള്ള മരുന്നാണ്. അയലയും ചൂരയുമൊക്കെ വാരിക്കോരി  തിന്നു ദേഹം ചൊരിഞ്ഞു തടിച്ചാകും മിക്കപ്പോഴും മാമു  മരുന്ന് കടയിൽ  എത്തുക . ' കാരിഷ്  ക  ഗോലി ' ( ചൊറിച്ചിൽ  മരുന്ന് )  ഉണ്ടെങ്കിൽ  പിന്നെന്തു  പേടിയ്ക്കാൻ?..



സത്യം പറഞ്ഞാൽ  എന്‍റെ തൊഴിലിൽ  എനിയ്ക്ക് ആദ്യമായി  കിട്ടുന്ന അഭിനന്ദനം  ഒരു പൂച്ചയെ ചികിൽസിച്ചതിനാണ്. സംഭവം  ഇങ്ങനെ, ഒരു  ദിവസം  ഞാൻ  നൈറ്റ്  ഡ്യൂട്ടിയിലാണ്. രാത്രി  ഒരു മണി ആയിക്കാണും. ഒരു  തടിയൻ അറബി  കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫാർമസിയുടെ  വാതിൽ  തുറന്നു അകത്തേക്ക്  വന്നു.അവന്‍റെ കൈയ്യിൽ  എന്തോ  ഒരു  വെളുത്ത പഞ്ഞിക്കെട്ടുപോലെ ഒരു  സാധനം.സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ ആണ്  അത്  ഒരു തടിയൻ  പൂച്ചയാണ്  എന്ന് മനസ്സിലായത്. വളർത്തുപൂച്ചയുടെ  വാലിൽ  നിന്ന് ചോര ഒലിയ്ക്കുന്നുണ്ട്‌. മറ്റേതോ പൂച്ച കടിച്ചതാണ് എന്ന് തോന്നുന്നു. അയാൾ നിറുത്താതെ  ഏങ്ങിയേങ്ങി കരഞ്ഞുകൊണ്ട്  പൂച്ചയുടെ  വാലിൽ തടവുന്നുണ്ട്. അറബിയ്ക്ക് പൂച്ചയുടെ  മുറിവിൽ  മരുന്ന്  വെച്ചു  കിട്ടണം.ഫാർമസിയിൽ  മൃഗങ്ങൾക്ക്  ഉള്ള  മരുന്നുകൾ ഇല്ല  എന്ന്  എത്ര  പറഞ്ഞിട്ടും അയാൾ സമ്മതിക്കുന്നില്ല. ഒടുവിൽ സഹികെട്ടു  ഞാൻ പൂച്ചയുടെ വാലിൽ മരുന്നു  വെച്ചുകെട്ടി. കൂടാതെ  അയാളുടെ  കൈയ്യിൽ  ഒരു  ആന്റിബയോട്ടിക്   സിറപ്പും  കൊടുത്തു. പൂച്ചയ്ക്ക് മൂന്നുനേരം  വീതം  കൊടുക്കുവാൻ..അയാൾക്ക്‌ ഒരു പണി കൊടുക്കണമല്ലോ? . കൃത്യം  രണ്ട്  ആഴ്‌ച  കഴിഞ്ഞുകാണും. ഒരു  രാവിലെ  അറബിയും  പൂച്ചയും  ഫാർമസിയുടെ  മുമ്പിൽ ഹാജർ.
 ' ദോക്തുർ  ഇന്ദ  വാജിത്  തമാം  ( ഡോക്‌ടർ  നീ  സൂപ്പർ ) '
എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട്  അയാൾ  എന്‍റെ പോക്കറ്റിലേക്ക് ഒരു  അഞ്ഞൂറ് ദിർഹത്തിന്‍റെ നോട്ട് ഇട്ടുതന്നു. എന്‍റെ  സംശയം  അയാൾ എങ്ങനെ ആ  പൂച്ചയെ  ആന്റിബയോട്ടിക്   സിറപ്പ്  കുടിപ്പിച്ചു  കാണും?.



'ഹായ്  പ്രണ്ട്' എന്നുവിളിച്ചുകൊണ്ട് ഫാർമസിയിലേക്ക്  വരുന്ന ഫിലിപ്പനികൾ  ഒരു പ്രത്യേക വർഗ്ഗമാണ്. അവരുടെ ഭാഷയിൽ  '' എന്ന ലെറ്റർ  ഇല്ല  എല്ലാറ്റിനും '' മാത്രം. വിറ്റാമിനുകളും  പവർ ഫോർമുലകളും ആണ്  അവരുടെ ഇഷ്ട ഐറ്റങ്ങൾ. മേലെ ആകാശം , കീഴെ  ഭൂമി വീണേടം  വിഷ്ണുലോകം  എന്നതാണ് അവരുടെ  രീതി. എല്ലാ ഫിലിപ്പിനി  ചുള്ളന്മാർക്കും  കാണും  രണ്ടുംമൂന്നും ഗേൾഫ്രണ്ടുകൾ. മിക്കവാറും എല്ലാവരും  ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷ ഒക്കെ നന്നായി വെച്ചു കീച്ചും. ഇംഗ്ലീഷ്  ഭാഷ ഒട്ടുംപിടിയില്ലാത്തവർ   ചൈനക്കാർ  തന്നെ. അവരെ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ ഏറെ  ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. ഒരിയ്‌ക്കൽ ഒരു  ചൈനക്കാരൻ അവന്‍റെ അമ്മൂമ്മയ്ക്ക്  വായുഗുളിക  മേടിക്കുവാൻ  എന്ന വെപ്രാളത്തിൽ  ഫാർമസിയുടെ ഡോർ  തള്ളിത്തുറന്ന്  അകത്തേക്ക് ചാടിവീണു. അവനു വേണ്ടത്  ' കീണ്ടം എന്ന  സാധനമാണ്. ഞാൻ എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും അവനു  എന്താണ്  വേണ്ടതെന്ന് ഒട്ടും പിടികിട്ടിയില്ല. ഞാൻ  ബേബിഫുഡ്  മുതൽ  കാലേൽ  ഉരയ്ക്കുന്ന  ബ്രഷ്  വരെ എടുത്തു കാണിച്ചു നോക്കി. രക്ഷയില്ല , അവൻ  ആകട്ടെ  എനിയ്ക്കു  മനസ്സിലാക്കുവാൻ കസ്റ്റമർക്ക്  മരുന്ന്  ഇട്ടുകൊടുക്കുന്ന  ഒരു പ്ലാസ്റ്റിക്  കവർ  എടുത്തു വീർപ്പിച്ചു കാണിച്ചു. എന്നിട്ടു അവൻ  രണ്ടുകൈയ്യും  കൊണ്ട് അത്  കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചു. ട്ടേ..... എനിയ്ക്ക്  കാര്യം പിടികിട്ടി, ബലൂൺ.. . അവന്‍റെ കുട്ടിയ്ക്ക് കളിയ്ക്കുവാൻ ബലൂൺ തേടിയിറങ്ങിയതായിരിയ്ക്കും.. ഞാൻ പുറത്തെ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിലേക്ക് കൈചൂണ്ടി അവിടെ  ബലൂൺ കിട്ടും  എന്ന്  ആ  പൊട്ടനോട്  പറഞ്ഞു. അവൻ  ചൈനാഭാഷയിൽ എന്തോ തെറിപറഞ്ഞുകൊണ്ട്  വീണ്ടും ഫാർമസിയിൽ  പരതി പരതി  നടന്നു. ഒടുവിൽ മൂപ്പർ തന്നെ ഐറ്റം തപ്പിപ്പിടിച്ചു എടുത്തു .അപ്പഴല്ലേ സാധനം മനസ്സിലായത്  ..സാക്ഷാൽ കോണ്ടം.


ചീനക്കാരൻ   എന്നെ  തെറിവിളിച്ചതാണോ  കുറ്റം. ചാത്തപ്പന്‍റെ  ബുദ്ധിമുട്ട്  ചാത്തപ്പനല്ലേ  അറിയൂ..എന്നാലും അവൻ എന്തിനായിരിയ്ക്കും  ആ വീർപ്പിച്ച കവർ  കുത്തിപ്പൊട്ടിച്ചത്?



Sunday, 25 June 2017

ബില്ലി ഭായി


മാതൃഭൂമി പ്രവാസി  ഓൺലൈൻ പതിപ്പിൽ  പ്രസിദ്ധീകരിച്ച  ഞാൻ          എഴുതിയ  കഥ  ' ബില്ലിഭായി'  ബ്ലോഗ്  വായനക്കാർക്കായി  സമർപ്പിക്കുന്നു .  ഒരു  പാകിസ്താനിയുടെ  മൃഗസ്നേഹം : ഗൾഫ്  അനുഭവം  എന്ന  പേരിൽ  ആണ്  അത്  മാതൃഭൂമിയിൽ  പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത് . ലിങ്ക്  താഴെ  കൊടുക്കുന്നു.

ബില്ലി ഭായി





എന്‍റെ ഫ്ലാറ്റിനു താഴെ കാർ പാർക്കുചെയ്തു വണ്ടിയിൽ നിന്നു ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ് ഞാൻ അയാളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. കാറിന്‍റെ പുറകിലത്തെ ഡിക്കിയിൽ നിന്ന് അയാൾ എന്തോ കുനിഞ്ഞു എടുക്കുകയാണ്. കൂടെ ഒരു പത്തുപന്ത്രണ്ടു പൂച്ചകളും. അയാൾ ഡിക്കിയിൽ നിന്നു ഒരു തളിക നിറയെ ബിരിയാണി എടുത്തു പുറത്തു വെച്ചു. നല്ല നെയ്‌മണം പരത്തുന്ന മട്ടൻ ബിരിയാണി.

പൂച്ചകൾ ആർത്തിയോടെ പാത്രത്തിൽ നിന്നു ബിരിയാണി കഴിക്കുന്നത് സ്വന്തം മക്കൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുന്ന വാത്സല്യത്തോടെ അയാൾ നോക്കിനിന്നു. ഞാൻ ഇതൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് കണ്ടു അയാൾ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിയോടെ സലാം ചൊല്ലി ''സലാം ബായി". ഞാനും ഉപചാരപൂർവ്വം സലാം മടക്കി.

'' ബില്ലി സാരാ ഭൂക്കാ ഹേ. യേ സാരാ മേരാ ബെച്ചാ ഹേ.(പൂച്ചകൾ എല്ലാം വിശന്നവരാണ്. ഇതു എല്ലാം എന്‍റെ മക്കളാണ്) ’’ 

അയാൾ പറഞ്ഞു. തുടർന്ന് പൂച്ചകളുടെ വിശേഷങ്ങൾ നിറുത്താതെ അയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. ബിരിയാണി തിന്നു വയറു നിറഞ്ഞതോടെ അയാളോടു പൂച്ചകളുടെ സ്നേഹപ്രകടനങ്ങൾ ആയി. മുട്ടിയുരുമ്മി വാലുപൊക്കി വിറപ്പിച്ചു, ഉച്ചത്തിൽ കുറുകി, പൂച്ചകൾ നന്ദി പ്രകടിപ്പിച്ചു. പൂച്ചകളോട് യാത്ര പറഞ്ഞു എന്നെ കൈ ഉയർത്തി കാട്ടി അയാൾ കാറോടിച്ചു എങ്ങോട്ടോ പോയി. അയാൾ പോയതോടെ പൂച്ചകളുടെ നോട്ടം എന്‍റെ കൈയ്യിൽ ഉള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് ബാഗിലേക്കായി. മാർക്കറ്റിൽ നിന്നു വാങ്ങിയ മീനിന്‍റെ മണം അവയുടെ മൂക്കിൽ എത്തിക്കാണും. നല്ല ബിരിയാണി കഴിച്ചാലും മീനിന്‍റെ മണമടിച്ചാൽ പൂച്ചകൾക്ക് ഹാലിളകും. ബാഗ് ഒന്നുകൂടെ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കയറി. ' ഇവനേതാ ഈ തെണ്ടി ' എന്ന മുഖഭാവത്തോടെ പൂച്ചകളും ങ്യാവു, ങ്യാവു എന്നു ഉച്ചത്തിൽ കുറെ കരഞ്ഞിട്ടു അവറ്റകളുടെ വഴിക്ക് പോയി.


പിന്നീട് പല തവണ അയാളെ ഞാൻ റോഡിൽ വെച്ചു കണ്ടുമുട്ടി. തന്‍റെ 1987 മോഡൽ പഴഞ്ചൻ ടയോട്ട കൊറോളയുമായി മൂപ്പർ അങ്ങനെ കറങ്ങുന്നതു കാണാം. എവിടെ എന്നെ കണ്ടാലും കൈ ഉയർത്തി സലാം ചൊല്ലും. കാറിന്‍റെ മുൻഭാഗത്തെ ചില്ലുകൾ താഴ്ത്തി കൈ ഡോറിന്‍റെ പുറത്തേക്ക് വെച്ചാകും എപ്പോഴും യാത്ര. പിന്നീട് ആരോ പറഞ്ഞാണ് ഞാൻ മൂപ്പരെക്കുറിച്ചു മനസ്സിലാക്കിയത്.


അസദ് ഖാൻ എന്നാണയാളുടെ പേര്. ബില്ലി ഭായ് എന്നാണ് എല്ലാവരും അയാളെ വിളിക്കുക. പൂച്ചകളോടുള്ള സഹവാസം കൊണ്ടാകും അയാൾക്ക്‌ അങ്ങനെ ഒരു പേർ കിട്ടിയത്. പുള്ളിയുടെ വാസസ്ഥലം ആണത്രേ ആ ടയോട്ട കാർ. രാത്രി കിടപ്പും മറ്റും വണ്ടിയിൽ തന്നെ. കൂട്ടിനു വണ്ടിയുടെ കീഴിൽ കുറെ പൂച്ചകളും കാണും. പകൽ ആ വണ്ടി കള്ള ടാക്സിയായി ഓടിച്ചു കിട്ടുന്ന വരുമാനം കൊണ്ടാണ് മൂപ്പർ കഴിയുന്നത്. ഞാൻ താമസ്സിക്കുന്ന ടൗണിൽ അറബി വല്യാപ്പമാരെ ടാക്സിയിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും കൊണ്ടു പോകുകയാണ് ബില്ലി ഭായിയുടെ പണി.


ചെറിയ പട്ടണമായതിനാൽ എല്ലാവരും പരിചയക്കാർ. കള്ള ടാക്സി ഓടിക്കുന്നവരെ പോലീസ് പിടിച്ചു കനത്ത ഫൈൻ ചുമത്തും. ബില്ലിഭായിയെ മാത്രം ആരും പിടിയ്ക്കുകയില്ല. അതിനൊരു കാരണമുണ്ട്, മൂപ്പർ ഈ പ്രദേശത്തു വന്നിട്ടു പത്തുമുപ്പതു കൊല്ലം ആയി. അന്നത്തെ കൊച്ചുകുട്ടികൾ ഒക്കെ വളർന്നു വലിയ പോലീസുകാരും മറ്റും ആയി. അവർ ആരും ബില്ലിഭായിയെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല. കാരണം അവരുടെ ചെറുപ്പത്തിൽ ബില്ലിഭായിയുടെ കാറിൽ കയറി എത്ര തവണ യാത്ര ചെയ്തവരാണ്. കുട്ടികൾക്കു സ്പോർട്സ് ക്ലബ്ബിലും ഷോപ്പിംഗ് മാളിലും മറ്റും പോകാൻ ബില്ലിഭായി സഹായിക്കും. എന്തെങ്കിലും പ്രതിഫലം കൊടുത്താൽ അയാൾ വാങ്ങിക്കും,കൊടുത്തില്ലെങ്കിലും കുഴപ്പമില്ല, അങ്ങോട്ട് ഒന്നും ചോദിച്ചു വാങ്ങുകയില്ല.


കിളവന്മാരായ അറബികൾക്ക് മാർക്കറ്റിൽ പോകാനും ബാർബർ ഷോപ്പിൽ പോകാനും മറ്റും ബില്ലിഭായിയെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. അറബികളുടെ വീട്ടിൽ കുറഞ്ഞത് അഞ്ചാറു വണ്ടികൾ എങ്കിലും കാണും. എന്നാൽ ആവശ്യത്തിനു കിഴവന്മാരായ വല്യതന്തമാർക്കു യാത്രയ്ക്ക് ബില്ലിഭായിയുടെ വണ്ടിതന്നെ ശരണം. മക്കൾക്കൊക്കെ വലിയ തിരക്കാണ് അതിനിടയിൽ ഈ വല്യാപ്പമാരുടെ കാര്യം ഒക്കെ നോക്കാൻ ആർക്കാണ് നേരം.


ചുരുങ്ങിയ ചില നാളുകൾ കൊണ്ട് ഞാനും ബില്ലിഭായിയും തമ്മിൽ വലിയ പരിചയക്കാരായി മാറി. പാക്കിസ്ഥാനിലെ മുൾത്താൻ പ്രവിശ്യക്കാരനാണയാൾ. ഇവിടെ ഗൾഫിൽ പത്തുമുപ്പതു കൊല്ലം ആയി. നാട്ടിൽ പോകാറില്ലത്രേ. സാധാരണ വിസാ കാലാവധി കഴിഞ്ഞവരാണ് നാട്ടിൽ പോകാതെ ഇവിടെ കുടുങ്ങി കിടക്കുന്നത്. പലർക്കും അതു പുറത്തുപറയാൻ മടിയാണ്. അതിനാൽ ഞാൻ അക്കാര്യത്തെക്കുറിച്ചു കൂടുതൽ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. പൂച്ചകൾക്കും പ്രാവുകൾക്കും ഭക്ഷണം കൊടുക്കുകയാണ് പ്രധാന വിനോദം. ടാക്സി ഓടിച്ചുകിട്ടുന്ന പണത്തിന്‍റെ ഭൂരിഭാഗവും അവറ്റകൾക്കു ഭക്ഷണം കൊടുക്കാനാണ് ഉപയോഗിക്കുക. പരിചയമുള്ള അറബികൾ കൈ അയച്ചു സഹായിക്കും.



താമസ്സിക്കുവാൻ സ്വന്തമായി റൂമൊന്നുമില്ല. കാറിലാണ് വിശ്രമവും രാത്രി കിടപ്പും. മുസ്ലിംപള്ളികളോടു ചേർന്നുള്ള ശൗചാലയങ്ങളിൽ നിന്നു പ്രാഥമിക കൃത്യങ്ങൾ നിർവ്വഹിക്കും. കുളിക്കുന്നതും മറ്റും എവിടെയാണ് എന്നു ചോദിച്ചപ്പോൾ കടലിൽ കുളിയ്ക്കും എന്നാണ് മറുപടി. ഞാൻ താമസിക്കുന്ന ചെറുപട്ടണം കടലിന്‍റെ അടുത്തു ആയതിനാൽ ബീച്ചുകൾ ധാരാളം. ബീച്ചുകളിൽ കടലിൽ കുളിച്ചിട്ടു ശുദ്ധജലത്തിൽ കുളിക്കുവാനുള്ള ബാത്ത്റൂമുകൾ ധാരാളം. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ പാക്കിസ്ഥാനി ഡ്രൈവർന്മാർ പൊതുവെ കുളിയ്ക്കുവാൻ മടിയുള്ളവരാണ്. കാറിൽ കയറുമ്പോൾ തന്നെ ഒരു മുഷിഞ്ഞ ഉളുമ്പുനാറ്റം എപ്പോഴും കാണും.





ഗൾഫിൽ പൂച്ചകൾ ധാരാളം. എവിടെ തിരിഞ്ഞാലും കാണും പൂച്ചകൾ. ഗൾഫിൽ നായ്ക്കൾ കുറവായതിനാൽ അവറ്റകളുടെ സ്വൈര്യവിഹാരത്തിനു ഒരു തടസ്സവും ഇല്ല. ബില്ലിഭായി ടൗണിലൂടെ വണ്ടിയുമായി കറങ്ങും. പൂച്ചകളും പ്രാവുകളും ഒക്കെ മൂപ്പരെ കാണുന്നതോടെ പെരുത്ത സന്തോഷത്തിലാകും. പ്രാവുകൾക്കായി വണ്ടിയുടെ ഡിക്കിയിൽ ഗോതമ്പിന്‍റെ ചാക്ക് കരുതിയിട്ടുണ്ട്. അതിരാവിലെ തന്നെ പ്രാവുകൾക്ക് തീറ്റ കൊടുത്തു തീർക്കും. ബില്ലിഭായിയുടെ വരവും കാത്തു പ്രാവുകൾ തെരുവുകളിൽ കൂട്ടമായി കാണും. പ്രാവുകൾക്കു തീറ്റ കൊടുക്കുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കാൻ നല്ല രസം. ഞാൻ താമസിക്കുന്ന ഫ്ലാറ്റിന്‍റെ മുമ്പിലെ പള്ളിയുടെ അങ്കണത്തിൽ രാവിലെ തന്നെ ആ കാഴ്ച കാണാം. രാവിലെ ജോലിയ്ക്ക് പോകുന്ന തിരക്കിനിടയിൽ ഞാൻ അൽപ്പനേരം ആ കാഴ്ച കണ്ടു നിൽക്കും. ഒട്ടും പേടി കൂടാതെ പ്രാവുകൾ ബില്ലിഭായിയുടെ കൈയ്യിൽനിന്ന് ഗോതമ്പുമണികൾ കൊത്തിതിന്നുന്നത് കാണാൻ നല്ല ശേലാണ്. തീറ്റ കൊടുത്തതിനു ശേഷം ബില്ലിഭായി കാർ ഓടിച്ചു പോകുന്നതിന് പിന്നാലെ പ്രാവുകൾ കൂട്ടമായി കാറിന് പിറകെ പറക്കും. ഒരു രണ്ടു റൗണ്ട് ചുറ്റിയതിന് ശേഷമേ അവറ്റകൾ വിട്ടുപോകുയുള്ളൂ. ആ കാഴ്ച കാണാൻ നല്ല രസമാണ്. ഉച്ചയ്ക്കാണ് പൂച്ചകൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുക്കുക. പൂച്ചകൾ മൂപ്പരുടെ മക്കളാണെന്നാണ്‌ ബില്ലിഭായി ബഡായി പറയുന്നത്. ഭക്ഷണം കൊടുത്തു പൂച്ചകളുമായി സല്ലപിച്ചതിന് ശേഷമേ ബില്ലിഭായി മടങ്ങാറുള്ളൂ. പൂച്ചകൾക്ക് എല്ലാം ബില്ലിഭായി ഓരോരോ പേരിട്ടിട്ടുണ്ട്. പേരു വിളിയ്ക്കുന്നതിനു അനുസരിച്ചു അവർ ഓടിയെത്തി മുട്ടിയുരുമ്മി നിൽക്കും. അറബിപ്പേരുകൾ ആണ് മിക്കവയ്ക്കും, അസ്‌വദ്(കറുമ്പൻ), അബിയത്ത്(വെളുമ്പൻ), ജമീല, അബുഹോസൻ അങ്ങനെ എല്ലാവർക്കും പേരുകൾ ഉണ്ട്. മിക്കപ്പോഴും മട്ടൻ ബിരിയാണിയോ പാകിസ്ഥാനി റൊട്ടിയും കീമയും ഒക്കെ ആകും ഭക്ഷണം നൽകുക. ഏതോ പബ്ലിക് കിച്ചണിൽ (ഗൾഫിൽ ഓർഡർ അനുസരിച്ചു ഭക്ഷണം തയാറാക്കി കൊടുക്കുന്ന സ്ഥലം) നിന്നു പ്രത്യേകം തയാറാക്കി ആണ് മൂപ്പർ പൂച്ചകൾക്കു ഭക്ഷണം കൊണ്ടുവരുന്നത്. ബില്ലിഭായിക്കു അറബികൾ ദാനമായി കൊടുക്കുന്നതും ടാക്സി ഓടിച്ചുകിട്ടുന്നതുമായ പണത്തിന്‍റെ ഭൂരിഭാഗവും അതിനായിട്ടാണ് ചിലവഴിയ്ക്കുന്നത്. മനുഷ്യന്‍റെ ഓരോരോ വിചിത്ര സ്വഭാവങ്ങളേ...


വൈകിട്ടു അസർ നിസ്കാരത്തിനുശേഷം ബില്ലി ഭായി പള്ളിയ്‌ക്കു മുമ്പിലെ ബംഗാളി റെസ്റ്റോറന്റിന്‍റെ മുമ്പിലിരിക്കുമ്പോഴാണ് എന്നെ കണ്ടത്. നടക്കാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു ഞാൻ.
" ആവൊ ഭായി..ബൈട്ടോ..ചായ് പീയേഗാ?   "  
ബില്ലിഭായി നിർബന്ധിച്ചു എന്നെ ചായ കുടിയ്ക്കാനായി കൂട്ടി. റെസ്റ്റോറന്റിന്‍റെ പുറത്തെ കസേരകളിൽ ഇരുന്നു ഞങ്ങൾ പരസ്പരം വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവച്ചു തുടങ്ങി. ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ എല്ലാ പ്രവാസികളുടെയും സ്നേഹസംഭാഷണങ്ങൾ ആരംഭിക്കുക നാട്ടിലെ ഉറ്റവരുടെ വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കികൊണ്ടാകും.

"ആപ്കാ മുല്ലൂക്ക് മേം സബ് ടീക് ഹേ നാ?  
(നാട്ടിൽ  എല്ലാവരും സുഖം തന്നെയോ?) ''

ബില്ലിഭായി എന്നോടു വിശേഷങ്ങൾ തിരക്കി തുടങ്ങി. നാട്ടിൽ എല്ലാവരും സുഖമെന്നും മഴയില്ലെന്നും  തുടങ്ങി നിരർത്ഥകമായ ഇത്തരം ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ ഗൾഫിലെ പതിവാണ്.


സംഭാഷണങ്ങൾക്കിടയിൽ ചായയും ചൂട് സമൂസയും എത്തി. ബംഗാളികളുടെ ചായ ഒരുതരമാണ്. ധാരാളം പാലൊഴിച്ചു ഒരു മൂന്നാലു സ്പൂൺ പഞ്ചസാരയിട്ട ചായ. ബംഗാളികളും പാക്കിസ്ഥാനികളും പൊതുവേ മധുരപ്രിയരാണ്. നമ്മൾ മലയാളികൾക്ക് ആ ചായ കുടിയ്ക്കണമെങ്കിൽ അസാമാന്യ മനക്കരുത്ത് വേണം. ചൂട് സമൂസയ്ക്കു നല്ല രുചിയുണ്ട്. സമൂസ കടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഏറെ നാളായി അയാളോട് ചോദിക്കണം എന്നു കരുതിവെച്ച ചോദ്യമെറിഞ്ഞു.

" താങ്കൾ  എന്തുകൊണ്ട് നാട്ടിൽ പോകുന്നില്ല?  " 

ആ ചോദ്യം അയാളെ തെല്ലൊന്നു കുഴക്കി. അയാൾ എന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് ഒന്നു സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. നസ്വാറിന്‍റെ (പാകിസ്ഥാനികൾ എപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു തരം പാൻ പോലെയുള്ള  ലഹരിവസ്തു) കറ പിടിച്ച പല്ലുകൾ പുറത്തേക്ക് തള്ളിവന്നു. നെറ്റിയിലെ നരമ്പുകൾ എഴുന്നുവന്നു. എനിയ്ക്ക് അയാളെക്കുറിച്ചു എന്തൊക്കയോ അറിയാം എന്നാണ് അയാളുടെ ധാരണ എന്നു തോന്നുന്നു.

" ക്യോം ആപ്കോ നഹി മാലും ഹേ? "

എനിയ്ക്കു ഒന്നും അറിയില്ല എന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞത് അയാൾ മുഖവിലയ്ക്ക് എടുത്തു എന്നു തോന്നുന്നു. അത് ഒരു കഥയാണ് ഭായി.. അയാൾ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചു. പിന്നെ തെല്ലു മടിയോടെ അയാൾ തന്‍റെ ജീവിതകഥ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഇരുപതു കൊല്ലമായി നാട്ടിൽ പോയിട്ടില്ല എന്നു അയാൾ എന്നോടു പറഞ്ഞു. എന്തുകൊണ്ട് എന്ന ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി കേട്ടു ഞാൻ ഒന്നു തരിച്ചു.

" മേനേ അപ്‌നാ ബീബി കോ മാർഡാലാ..തുക്കടാ തുക്കടാ കിയാ.." (ഞാൻ എന്‍റെ ഭാര്യയെ കൊന്നവനാണ്..തുണ്ടം തുണ്ടമായി മുറിച്ചു..)

എന്‍റെ മുഖത്തു രക്തമയമില്ലാതെ ആയി, ഇത്ര ക്രൂരനായ ഒരു മനുഷ്യന്‍റെ മുമ്പിലാണല്ലോ ഇരിയ്ക്കുന്നത് എന്ന ചിന്ത എന്നെ നടുക്കി. അയാൾ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി. ഇരുപതു കൊല്ലങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നാട്ടിൽ പോയതാണയാൾ. ഭാര്യ അയാൾ നാട്ടിലെത്തുന്നതിന്‌ ഒരാഴ്ച്ച  മുമ്പ് വേറെ ഒരാളോടൊപ്പം ഓടിപ്പോയി. കലിമൂത്ത അയാൾ ഭാര്യയേയും കാമുകനെയും വെട്ടിനുറുക്കി നാടുവിട്ടതാണ്. പിന്നീട് അയാൾ നാട്ടിൽ പോയിട്ടില്ല. നാട്ടിൽ തിരികെ ചെന്നാൽ ഭാര്യയുടെയും കാമുകന്‍റെയും വീട്ടുകാർ ബില്ലിഭായിയെ വെട്ടിനുറുക്കും. കാട്ടുനീതിയാണ് അവിടെ. കണ്ണിന് കണ്ണ്, പല്ലിന് പല്ല്, ചോരയ്ക്കു ചോര അതാണവിടുത്തെ നീതി. എത്ര കുട്ടികൾ ഉണ്ട് എന്ന ചോദ്യത്തിനു അയാൾ ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. എത്ര നിർബന്ധിച്ചിട്ടും അയാൾ മറുപടി പറയാൻ തയ്യാറായതുമില്ല. ഒരുപക്ഷെ കുട്ടികളോടു കാണിയ്ക്കാൻ പറ്റാത്ത സ്നേഹമായിരിയ്ക്കും അയാൾ പൂച്ചകളോടും പ്രാവുകളോടുമൊക്കെ കാണിക്കുന്നത്.


അടുത്ത ആഴ്‌ച റമദാൻ നോയമ്പ് തുടങ്ങി. നോയമ്പ് തുടങ്ങിയാൽ ഗൾഫ് ജീവിതത്തിന്‍റെ തിരക്ക് എല്ലാം ഒന്നു കുറയും. ജോലി സമയം ഒക്കെ കുറവ്. വൈകിട്ടു നോയമ്പ് തുറന്നതിനുശേഷമേ കടകളും മറ്റു ബിസിനസ്സുകളും സാധാരണ നിലയിൽ ആകുകയുള്ളൂ. പിന്നീട് കുറെ ദിവസത്തേക്ക് ഞാൻ ബില്ലിഭായിയെ കണ്ടിട്ടില്ല. നേരത്തെ ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിൽ എത്തിയാൽ ഞാൻ പുറത്തോട്ടു ഇറങ്ങാറുമില്ല. പെരുനാൾ ദിനങ്ങൾ വന്നെത്തിയതോടെ എല്ലാറ്റിനും പഴയ വേഗം വന്നെത്തി. ഒരു വൈകുന്നേരം ബില്ലിഭായി കാറുമായി പോകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.പഴയതു പോലെ കൈവീശി സലാം പറഞ്ഞു അയാൾ കടന്നുപോയി.


വെള്ളിയാഴ്ച്ച പെരുനാൾ കഴിഞ്ഞു പിറ്റേ ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് എന്തോ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പുറത്തിറങ്ങിയതാണ്. ബില്ലിഭായിയുടെ കാറിനു ചുറ്റും ചെറിയ ഒരു ആൾകൂട്ടം. അവിടവിടെയായി പൂച്ചകളും കൂട്ടം കൂടിനിൽക്കുന്നു. ആകെ ഒരു പന്തിക്കേട്‌. ഞാൻ ധൃതിയിൽ അങ്ങോട്ടു കടന്നുചെന്നു. മുൻസീറ്റ് പുറകോട്ടു ചാരിവെച്ച് ബില്ലിഭായി കിടക്കുന്നു. അടക്കം പറയുന്ന ബംഗാളികളോടു ഞാൻ കാര്യം തിരക്കി.

" ബില്ലിഭായി ഫോത്ത് ഹോഗയാ..(ബില്ലിഭായി മരിച്ചു..). "

ഞാൻ ഒന്നു നടുങ്ങി. എന്‍റെ കാലുകൾ വിറച്ചു. ഒരു ബലത്തിനായി ഞാൻ കാറിന്‍റെ പുറത്തേക്കു ചാരി. ശാന്തനായി ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ കിടക്കുന്നു ബില്ലിഭായി.

തലേന്നു രാത്രി കാറിൽ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നതാണയാൾ. ഉറക്കത്തിൽ എപ്പോഴോ അയാൾ ശാന്തമായി മരണത്തിലേക്കു നടന്നുകയറി. ആരോ പൊലീസിലേക്കു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അല്പനേരത്തിനു ശേഷം സൈറൺ മുഴക്കികൊണ്ടു പോലീസുവണ്ടിയും ആംബുലൻസും വന്നു. പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ പെട്ടെന്നു നടന്നു. ബില്ലിഭായിയുടെ ബോഡി പാരാമെഡിക്കുകളും പോലീസും പരിശോധനകൾക്കു ശേഷം സ്‌ട്രെച്ചറിലേക്കു മാറ്റി.


കാണാനുള്ളവർ അടുത്തുചെന്നു മയ്യിത്ത് കണ്ടു. ശാന്തമായി ഉറങ്ങുന്നതുപോലെ കിടക്കുന്നു ബില്ലിഭായി, ചുണ്ടുകളുടെ കോണിൽ എവിടേയോ ഒരു പുഞ്ചിരി ഉള്ളതുപോലെ. ആളുകളുടെ തിരക്കു പൂച്ചകളെ തെല്ലു അസ്വസ്ഥരാക്കി. അവറ്റകൾ വാലുചുരുട്ടി ചെറിയ നിലവിളി ശബ്ദം എന്നുതോന്നുന്ന നിലയിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആംബുലൻസിനു ചുറ്റും നടന്നു. ഡോറുകൾ അടഞ്ഞു ആംബുലൻസ് നീങ്ങി തുടങ്ങി. എവിടെ നിന്നോ വന്ന ഒരു കൂട്ടം പ്രാവുകൾ ആ വാഹനത്തിനു അകമ്പടി സേവിച്ചു കുറേ ദൂരം പോയതിനു ശേഷം അനന്തനീലിമയിലേക്കു പറന്നുപോയി.



പാവം പൂച്ചകൾ അവർക്കു മനസ്സിലായിക്കാണുമോ ആവൊ അവരുടെ ബില്ലിഭായി ഇനി ഒരിക്കലും ബിരിയാണിയുമായി അവരെ തേടി വരികില്ലെന്നു ;  മനസ്സിലായി കാണും, മനുഷ്യരേക്കാൾ സ്നേഹവും നന്ദിയുമുള്ളവരാണല്ലോ പലപ്പോഴും മൃഗങ്ങൾ.. 




മാതൃഭൂമി  ഓൺലൈൻ  പതിപ്പിലേക്കുള്ള  ലിങ്ക് 



Thursday, 1 June 2017

തോട്ടരികത്തെ കാക്ക


തോട്ടരികത്തെ കാക്ക






കാക്കമുട്ടകൾക്ക് ആകാശനീലിമയുടെ നിറമാണ്. കാക്കച്ചികൾ റബ്ബർമരങ്ങളുടെ മുകളിൽ ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ കൊണ്ട് കൂടുണ്ടാക്കി മുട്ടയിട്ടു കാത്തിരിയ്ക്കും. നല്ല ഭംഗിയുള്ള ഈ മുട്ടകൾ തേടിനടന്നിരുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരൻ ഉണ്ടായിരുന്നു എനിയ്ക്കു ചെറുപ്പത്തിൽ. അന്ന് ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നത് റബ്ബർതോട്ടത്തിന്‍റെ  നടുവിൽ ഉള്ള ഒരു ചെറിയ വീട്ടിൽ ആയിരുന്നു. റബ്ബർതോട്ടത്തിൽ അത്ര വലിപ്പമുള്ള മരങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല. തൈ വെച്ചു രണ്ടുമൂന്നു കൊല്ലം കഴിഞ്ഞുള്ള തൈ റബ്ബർ മരങ്ങൾ. കൊല്ലം ജില്ലയുടെ കിഴക്കൻ മേഖലയിൽ ഉള്ളവരുടെ ജീവിതം റബ്ബറുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതായിരിയ്ക്കും. ചെറുപ്പം മുതൽ കണ്ടുംകേട്ടുമുള്ള പരിചയം. ഈ റബ്ബർതോട്ടം എന്‍റെ ഇളയപ്പന്‍റെതായിരുന്നു. അപ്പാപ്പന് പട്ടാളത്തിലായിരുന്നു ജോലി. തോട്ടത്തിന് നടുവിൽ ഉള്ള ഒരു ചെറിയ ഓടിട്ട വീടും 25 സെന്റോളം വരുന്ന പുരയിടവും എന്‍റെ  അപ്പന് സ്വന്തം. അപ്പൻ ഈ വീട് വെയ്ക്കുന്നത് എന്‍റെ ചെറുപ്പത്തിൽ ആണ്. സിമന്റ് കട്ട വെച്ചു പണിഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വീട്. ഇന്നത്തെപ്പോലെ ഹോളോബ്രിക്‌സ് ഒന്നും അന്ന് ഇല്ല, മറിച്ചു സിമെന്റും മണലും ചേർത്ത് പുരയിടത്തിൽ തന്നെ കട്ട അറുത്താണ് വീട് പണിഞ്ഞത്. വീടുപണി സമയത്ത് ഇടയ്ക്ക് അപ്പൻ  കൂടെ കൊണ്ടുപോകും. അന്ന് എനിയ്ക്കു മൂന്നാല് വയസ്സ് പ്രായം കാണും. വീടുപണിയുന്ന സ്ഥലത്തെത്തുമ്പോഴേക്കും ഞാൻ നടന്നു തളർന്നിരിക്കും. മടി പിടിച്ചു തറയിൽ ഇരുന്നു  ചിണുങ്ങുന്ന  എന്നെ തോളിൽ ഏറ്റി അപ്പനോ അപ്പാപ്പന്മാരോ കാഴ്ചകൾ ഒക്കെ കാണിയ്ക്കും. അതാണ് വീടിനെക്കുറിച്ചുള്ള എന്‍റെ  ആദ്യ ഓർമ്മ.


വാടകവീട് വിട്ടു ആ വീട്ടിലേക്കു താമസം മാറ്റിയതിന് ശേഷമുള്ള ഓർമ്മകൾ വ്യക്തം. റബ്ബർമരങ്ങൾ വളരുന്നതോടൊപ്പം ഞാനും വളർന്നു. കൂടെ അയൽപക്കത്തുള്ള സമപ്രായക്കാരും. മഴക്കാലത്ത് തൈ റബ്ബർ മരങ്ങൾക്ക് ഇടയിലൂടെ ഓടിച്ചാടി നടക്കുവാൻ, ഇലയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന മരം കുലുക്കി, മരം പെയ്യിച്ചിട്ടു മഴവെള്ളം ദേഹത്തുവീഴാതെ ഓടിമാറുവാൻ  എന്തുരസമായിരുന്നു. റബ്ബർ മരങ്ങൾക്ക് ചുവട്ടിൽ എടുത്തിട്ടുള്ള പ്ലാറ്റുഫോമുകളിൽ മഴവെള്ളം കെട്ടിനിൽക്കും. അവയിൽ കടലാസ്  തോണിയിറക്കി, അതിൽ കറുത്ത പൊണ്ണനുറുമ്പിനെ തോണിക്കാരനാക്കി കളിക്കുവാൻ എന്തുരസം.


റബ്ബറിനു പ്ലാറ്റുഫോമെടുക്കുവാൻ ചോയിമൂപ്പൻ വരും. എന്തോരം കഥകളാ മൂപ്പർക്ക് അറിയുക.എല്ലാം പേടിപ്പെടുത്തുന്ന കഥകൾ. മാടന്‍റെയും മറുതയുടെയും ഒറ്റമുലച്ചിയുടെയും കഥകൾ. മൂപ്പനാണ് ചങ്ങലമാടനെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞുതന്നത്. ഉച്ചയ്ക്ക് തോട്ടത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നവരെ ചങ്ങലമാടൻ അടിച്ചിടും  അത് കന്നുകാലിയായാലും  മനുഷ്യനായാലും. അടി കൊണ്ടയാൾ ചോര ചർദ്ധിച്ചു പിടഞ്ഞുമരിയ്ക്കും. ഒടുവിൽ ഒരു ഉപദേശവും,

"ഒറ്റയ്ക്ക് തോട്ടത്തിൽ കിടന്നു തിര്യേണ്ടാ കുട്ട്യേ..''  

പ്ലാറ്റുഫോം പണിക്കിടയിൽ  തൂമ്പയിൽ  ചാരി  മൂപ്പൻ കിതപ്പുമാറ്റും, കറുത്തമുഖത്തിലൂടെ  ദേഹത്തേക്ക് ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന വിയർപ്പുതുള്ളികൾ.കൊത്തിയിട്ട പ്ലാറ്റുഫോമിൽ ധാരാളം വിരകളും പുഴുക്കളും  കാണും. അവയെ തിന്നുവാൻ  ഉപ്പനെത്തും. ചെമ്പൻ കറുപ്പിൽ ചുമന്ന കണ്ണുകൾ  കാണുമ്പോൾ  തന്നെ  എനിയ്ക്ക്  കള്ളുകുടിയൻ വീരാനെ ഓർമ്മ വരും. എന്തൊരു ചുവപ്പാണ് 
കണ്ണിന്...




മുമ്പൊരുതവണ നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ ഒരു ദിവസം മുഖം നിറയെ ചിരിയുമായി നക്ഷത്രം പോലെ പൊട്ടൻ സത്യൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എന്റെ ചെറുപ്പത്തിലേ കളികൂട്ടുകാരനാണവൻ. തോളിലൊരു മുളയേണിയും കൈയ്യിൽ എനിയ്ക്കായി ഒരു പഴുത്ത വരിക്കച്ചക്കയും. മരം കയറ്റമാണ് പണി. സീസണനുസരിച്ചു  ചക്കയും മാങ്ങയും കുരുമുളകും ഉടമ്പടിയ്ക്കു പറിച്ചു വിൽക്കും. ഞാൻ നാട്ടിലെത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നു  ആരോ പറഞ്ഞു കേട്ടുവന്നതാണവൻ.  കാർപോർച്ചിൽ  മുള ഏണി ചാരിവെച്ചു അടുക്കളപ്പുറത്ത്  വന്നിരിപ്പായി അവൻ. എത്ര നാളിനുശേഷം  കാണുകയാണ് ഞാനവനെ? , കണ്ടിട്ടു കുറഞ്ഞത് ഒരു  പത്തുമുപ്പത്  കൊല്ലമെങ്കിലും ആയിക്കാണും.

'' തജി(സജി) നിന്നെക്കാണാൻ വന്നതാടാ  നാൻ ''

കൊഞ്ഞനാണ്, കേൾവിയും അത്ര പോരഅതിനാൽ  ഉച്ചത്തിലാണ്  സംസാരം. അങ്ങനെയാണ് പൊട്ടൻ എന്ന പേര് വീണത്.  അവനെ  കണ്ടതും എനിയ്ക്കും  വല്യ സന്തോഷമായി. എന്തോരം  ഓർമ്മകളാ അവനോടൊപ്പം എന്നെ കാണാൻ വന്നത്.

എന്‍റെ  കൂടെ ചെറുപ്പം മുതൽ കളിച്ചു വളർന്നവൻ. എപ്പോഴും എന്‍റെ വീടിനെ  ചുറ്റിപ്പറ്റി  കാണും  സത്യൻ . അമ്മ  എനിയ്ക്ക്  ഭക്ഷണം  തരുന്നതിനോടൊപ്പം  അവനും  കൊടുക്കും. എന്റെ   വീടിനു  താഴെ വയലിറക്കത്ത്  ആയിരുന്നു അവന്‍റെ   വീട്. ഒരു ചെറിയ  ഓലപ്പുര.  സത്യനു  രണ്ടുമൂന്നു  മാസം പ്രായമുള്ളപ്പോൾ  അവന്‍റെ അച്ഛൻ ആ  കുടുംബത്തെ  കളഞ്ഞിട്ടു  പോയതാണ്. അലക്കുപണിക്കാരനായ  വല്യച്ഛനാണ്‌  മകളെയും  ചെറുമകനെയും നോക്കിയിരുന്നത്. അവന്‍റെ അമ്മ  അടുത്തുള്ള  വീടുകളിൽ  അടുക്കളപണി ചെയ്താണ് മകനെ പോറ്റിയിരുന്നത്. സത്യൻ  മഴയും  വെയിലും  കൊണ്ടു  വളർന്നു.ചീകാത്ത  ചപ്ര തലമുടി, ചുണ്ടുകളുടെ കടവാ മിക്കപ്പോഴും പൊട്ടിയിരിയ്ക്കും. മുഖത്ത്  നൂറുവാട്ട്‌  ചിരി  എപ്പോഴും കാണും. ഏതു വമ്പൻ മരത്തിലും അവൻ കയറും.കാക്കക്കൂട്ടങ്ങളെയും മിശറുകളെയും ഒട്ടും പേടിയില്ലാത്തവൻ. ആകാശം മുട്ടെ നിൽക്കുന്ന ആഞ്ഞിലിമരത്തിന്റെ  തുമ്പത്തുനിന്ന് പഴുത്ത ആഞ്ഞിലിച്ചക്കയൊക്കെ പുഷ്പം പോലെ പറിച്ചു കൊണ്ട് വരും ചെങ്ങാതി. അത് എനിയ്ക്ക് പങ്കുവെയ്ക്കുവാൻ ഒട്ടും മടിയില്ലാത്തവൻ.


( ചിത്രങ്ങൾ : ഗൂഗിൾ )


കാക്കമുട്ടകൾ ആയിരുന്നു പൊട്ടൻ സത്യന്‍റെ  മറ്റൊരു വീക്നെസ്. ദേഹത്തും തലയിലും പച്ചിലകമ്പുകൾ കെട്ടിവെച്ചു അവൻ റബ്ബർമരത്തിൽ കയറി കാക്കമുട്ടകൾ എടുക്കും. ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ കൂട്ടിവെച്ചു ഉണ്ടാക്കിയ കൂട് കണ്ടുപിടിക്കുവാൻ അവന് പ്രത്യേക കഴിവാണ്. ആകാശനീലിമയുടെ നിറമുള്ള മുട്ടകൾ, ചിലപ്പോൾ പുള്ളിക്കുത്തുകളും കാണും.കാക്കമുട്ടകൾ കാണാനും തൊട്ടുനോക്കാനും എനിയ്ക്കു വല്യകൗതുകമായിരുന്നു. താഴെ എന്നെ കാവൽ നിറുത്തി അവൻ കാക്കമുട്ടകൾക്കായി മരംകയറും. ദൂരെ നിന്ന് കാക്കച്ചികൾ എത്തുന്നതുകണ്ടു കൂകി വിളിച്ചു അവനെ വിവരം അറിയിക്കലാണ് എന്‍റെ പണി. കാക്കച്ചികൾ പാഞ്ഞടുക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അവൻ കാക്കമുട്ടകളുമായി താഴെ എത്തും. ഈ കാക്കമുട്ടകൾ എന്തുചെയ്യാനാണ് എന്ന ചോദ്യത്തിന് അവൻ കണ്ണിറുക്കി ഒന്നുചിരിയ്ക്കും. പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത് ഇഷ്ടന് ശാപ്പിടാനാണ് ഈ കാക്കമുട്ടകളെന്ന്. അണ്ണാനെയും കിളികളെയും പിടിയ്ക്കുക എന്നതാണ് മറ്റൊരു വിനോദം. റബ്ബർതോട്ടത്തിനിടയിൽ അങ്ങിങ്ങു മണ്ടപോയ തെങ്ങുകൾ ഉണ്ട്. അവയുടെ പൊത്തുകളിൽ നിന്ന് മൈനയേയും  തത്തയെയും അവൻ പിടിയ്ക്കും.


പുതുമഴ പെയ്താൽ പിന്നെ മീൻപിടുത്തമായി പണി.അവന്‍റെ വല്യച്ചന് വീശുവലയുണ്ട്. കല്ലടയാറ്റിൽ തുണികഴുകുവാൻ പോകുന്നതോടൊപ്പം അവനും വല്യച്ചനും ചേർന്നു മീൻപിടിയ്ക്കും. മഴ തുടങ്ങിയാൽ കല്ലടയാറ്റിൽ നിന്ന് മീനുകൾ കൈവഴികളായായ തോടുകളിലേക്ക് കയറും. തോട്ടിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ചെറിയ തിട്ടകൾ കാണും. താഴെയുള്ള പുഴയിലേക്ക് വെള്ളം  ഒഴുകാൻ പ്രകൃതി ഉണ്ടാക്കിയ സംവിധാനം. രാത്രിയിൽ ഈ ഉയരത്തിലുള്ള തിട്ടകൾ കടക്കുവാൻ മീനുകൾ മുകളിലേക്ക് ചാടും. അവനും വല്യച്ചനും ചേർന്ന് തിട്ടകൾക്ക് താഴെ വിരിച്ച മുണ്ട് പിടിയ്ക്കും. ചാട്ടം പിഴച്ചു മുണ്ടിലേക്കു വീഴുന്ന  മീനുകളെ ഒറ്റപ്പിടുത്തത്തിൽ കൈയ്യിൽ കരുതിയിരിക്കുന്ന കുടത്തിലേക്ക് ആക്കും അവർ. രാത്രിയിലെ ഊത്തപിടുത്തതിൽ ധാരാളം മീനുകൾ കിട്ടും. മുശിയും വാകയും വരാലും കാരിയും കല്ലേമുട്ടിയും പിന്നെ പേരറിയാത്ത ഒത്തിരി മീനുകൾ. രാവിലെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള പങ്ക്‌ മീൻ വല്യച്ചൻ പതിയാർ സത്യന്‍റെ  കൈയ്യിൽ കൊടുത്തുവിടും. ആറ്റുമീനുകളുടെ സ്വാദ്, വറുത്തും കൊടംപുളിയിട്ട് കറിവെച്ചും തിന്ന ഓർമ്മകൾ...ഹാവൂ..


സത്യനും ഞാനും സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് ഒന്നിച്ചായിരുന്നു. 7-8 ക്ലാസ്സുവരെ തോറ്റുതോറ്റു പഠിച്ചു അവൻ. സ്കൂളിൽ ഞാനൊരു തല്ലുകൊള്ളിയായിരുന്നു. ഒട്ടും തണ്ടും തടിയുമില്ലാത്ത അശു. സ്കൂളിൽ തിണ്ണമിടുക്ക് ഉള്ള തടിയന്മാരെല്ലാം എന്നെ കയറി ഇടിയ്ക്കും. അതിനൊരു കാരണം ഉണ്ട്. അമ്മ ഞാൻ പഠിച്ച സ്കൂളിലെ ടീച്ചർ ആയിരുന്നു. ഇംഗ്ലീഷ് ടീച്ചറായ അമ്മ കുട്ടികളെ സ്നേഹിച്ചതോടൊപ്പം നല്ലവണ്ണം ശിക്ഷിച്ചിരുന്നു. ആ തല്ലു കിട്ടിയവരൊക്കെ വാശി തീർത്തത് എന്‍റെ  മുതുകത്തായിരുന്നു.  ഞാൻ സ്കൂളിൽ പഠിച്ചിരുന്നപ്പോൾ വിചാരിച്ചിരുന്നത് എന്റെ  കൈയ്യിലിരുപ്പ് കൊണ്ടാണ് ഈ തല്ലൊക്കെ കിട്ടുന്നത്  എന്നായിരുന്നു. പിന്നീട് അല്ലേ മനസ്സിലായത് കുറ്റം എന്റേതല്ല എന്നുള്ള കാര്യം, സ്കൂൾ കാലഘട്ടം കഴിഞ്ഞതിനു ശേഷം എന്‍റെ ദേഹത്ത് ആരും കൈവെച്ചിട്ടില്ല. സ്കൂളിൽ എന്റെ  രക്ഷകന്‍റെ റോളിലായിരുന്നു പൊട്ടൻ സത്യൻ. എനിയ്ക്കു കിട്ടിയിരുന്ന ഇടികൾ മിക്കപ്പോഴും ഏറ്റുവാങ്ങുക സത്യൻ ആയിരുന്നു. എന്നെ ഇടിയ്ക്കുമ്പോൾ സത്യൻ തടുക്കും,ഏറെ മൂപ്പിച്ചാൽ ഒന്നുരണ്ടണ്ണം തിരികെ കൊടുക്കും അവൻ. തിണ്ണമിടുക്കും തന്റേടവും ഉള്ള അവനോട് കളിയ്ക്കുവാൻ എല്ലാവർക്കും പേടി ആയിരുന്നു.


സത്യന്‍റെ  അമ്മ ഒരു പാവം സ്ത്രീ ആയിരുന്നു. എപ്പോഴും കരഞ്ഞതുപോലെ തോന്നിക്കുന്ന മുഖം. അടുത്തുള്ള വീടുകളിൽ അടുക്കളപ്പണി ചെയ്താണ് പാവം മകനെ പോറ്റിയിരുന്നത്.എന്‍റെ  
വീട്ടിലും രാവിലെ എത്തും. അമ്മ പര്യമ്പറത്ത് പെറുക്കിയിട്ട പാത്രങ്ങൾ ചാരം കൂട്ടി,തേച്ചു മെഴുക്കി അവർ വീടിന്‍റെ  ഇറയത്തു നിരത്തിവെയ്ക്കും. രാവിലെ പണിയ്ക്ക് വരുമ്പോൾ കൂടെ മകൻ സത്യനും കാണും. പ്രഭാതത്തിൽ വീടിന്‍റെ  മുമ്പിലെ തിണ്ണയിൽ വെയിൽ കായാനിരിയ്ക്കുകയാകും ഞാൻ. റബ്ബർ മരങ്ങളുടെ ഇടയിലൂടെ അരിച്ചരിച്ചെത്തുന്ന വെയിൽ. അവനെത്തുന്നതോടെ എനിയ്ക്കു ഉത്സാഹമാകും. അമ്മ രാവിലെ തന്നെ പഴങ്കഞ്ഞിയോ കപ്പപുഴുക്കോ ബാക്കിവരുന്നത് അവർക്കായി തയാറാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. എനിയ്ക്കും ചെറുപ്പത്തിൽ പലഹാരത്തെക്കാൾ ഇഷ്ടം കപ്പപ്പുഴുക്കിനോടും പഴങ്കഞ്ഞിയോടും ആയിരുന്നു. സത്യൻ വേഗം അതു വാരികഴിച്ചിട്ടു എന്നോടൊപ്പം കളിയ്ക്കാനിറങ്ങും. മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന റബ്ബർ കാനക്കുഴിയിലാകും മിക്കപ്പോഴും കളി. ചൊറിയൻ തവളകളെ ഒക്കെ പേടിപ്പിച്ചു ഓടിയ്ക്കാനൊക്കെ എന്തുരസമായിരുന്നു. കാക്കകൾക്കും ഉപ്പനും കിളികൾക്കും തവളയ്ക്കുമൊന്നും സ്വസ്ഥത കൊടുക്കാത്ത കളി. ഒമ്പതുമണിയോടെ സ്കൂളിൽ പോകുവാൻ തോട്ടത്തിലെ ചാടിമറിയലും മറ്റും കഴിഞ്ഞു അടുക്കളപ്പുറത്ത് എത്തുമ്പോഴേക്കും അമ്മ ദേഷ്യപ്പെട്ടു തുടങ്ങും.

''ചെക്കൻ ചാട്ടം കഴിഞ്ഞു എത്തി.ഒരക്ഷരം പഠിയ്ക്കാതെ കളിച്ചു നടന്നോ"

ഞാനൊരു വികൃതിക്കുട്ടിയായതിനാൽ അമ്മ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ ഉപദേശിച്ചുകൊണ്ടിരിയ്ക്കും. എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ കുരുത്തക്കേടുകൾ ഞാൻ എപ്പോഴും കാട്ടികൊണ്ടിരിയ്ക്കും. നാട്ടിലെ കാക്കകളെ   എല്ലാം കാ..കാ.. എന്നു കരഞ്ഞു വിളിച്ചു വരുത്തുക, കല്ലെടുത്തു കിണറ്റിൽ ഇടുക, കിണറ്റിൽ നിന്ന് കോരി വെച്ചിരിക്കുന്ന വെള്ളത്തിൽ മഷിയോ മഞ്ഞളോ കലക്കുക തുടങ്ങിയ കലാപരിപാടികൾ.


അങ്ങനെയിരിയ്ക്കെ ഒരിയ്ക്കൽ എനിയ്ക്കു ഒരു മുട്ടൻ പണി കിട്ടി. പുകയൂതുന്ന കുഴൽ അടുപ്പിലെ തീക്കനലിൽ വെച്ചു ചൂടാക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. അത് തീക്കല്ലുപോലെ പഴുത്തു വരുന്നത് കാണാൻ നല്ലരസം. അപ്പോഴാണ് അമ്മ പുറകിൽ നിന്നു വരുന്നത്. പെട്ടന്നുള്ള ദേഷ്യത്തിൽ അമ്മ കുഴലെടുത്തു മുതുകത്ത് ഒരു കുത്ത്. എന്‍റെ  നിലവിളിയ്‌ക്കൊപ്പം അമ്മയും കരഞ്ഞു. കാളയുടെ പുറത്തു കാച്ചിയപോലെയുള്ള ആ പാട് എന്‍റെ  മുതുകത്ത് ഇപ്പോഴും ഉണ്ട്. കുറെ  ദിവസത്തേക്ക് എനിയ്ക്ക് നല്ല ഭക്ഷണവും പരിചരണവും കിട്ടിയത് മാത്രം മിച്ചം.എന്നെ നന്നാക്കാൻ അമ്മ എപ്പോഴും സത്യവേദപുസ്തകത്തിൽ നിന്ന്  ഉദ്ധരണികൾ പറയും. ശലോമോന്‍റെ സദൃശ്യവാക്യത്തിലെ വാക്യങ്ങൾ ആകും മിക്കപ്പോഴും പറയുക. മകന്റെ  കുരുത്തക്കേട് കുറയ്ക്കുവാൻ അമ്മയുടെ സൈക്കോളജിക്കൽ മൂവ്. ഞാനെവിടെ നന്നാകാൻ? അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം ഞാൻ മുറ്റത്തെ കുട്ടകത്തിൽ സത്യന്‍റെ  അമ്മ കോരിവെച്ച വെള്ളത്തിൽ കല്ലുകൾ പെറുക്കിയിട്ടു കളിയ്ക്കുകയാണ്. അമ്മ എന്നെ വഴക്ക് പറയുന്നുണ്ട്, ആര് കേൾക്കാൻ അമ്മ സ്ഥിരം നമ്പരിട്ടു, ബൈബിളിലെ സദൃശ്യവാക്യത്തിലെ ഒരു നെടുങ്കൻ പ്രയോഗം..

"അപ്പനെ പരിഹസിക്കയും അമ്മയെ അനുസരിക്കാതിരിക്കയും ചെയ്യുന്ന കണ്ണിനെ തോട്ടരികത്തെ കാക്ക കൊത്തിപ്പറിക്കയും കഴുകിൻ കുഞ്ഞുകൾ തിന്നുകയും ചെയ്യും.." 

പറഞ്ഞുതീർന്നില്ല എവിടെനിന്നോ ഒരു കാക്ക പറന്നു വന്നു എന്‍റെ തലയിൽ കൊത്തി. നിലവിളിച്ചു കൊണ്ടു അമ്മയുടെ അരികിലേക്ക് ഓടി ഞാൻ. അമ്മയുടെ വാക്ക് ഫലിച്ചത് കണ്ടു ഏറെ ഭയന്നുപോയി ഞാൻ. പിന്നീട് ജീവിതത്തിൽ തെറ്റായതെന്തെങ്കിലും ചെയ്യുമ്പോൾ പഴയ കാക്കകഥ ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ പോലെ മനസ്സിൽ വരും.


ഒരു വൈകുന്നേരം പര്യമ്പറത്തുനിന്ന് തേങ്ങികരച്ചിൽ കേട്ടാണ് ഞാൻ ഓടിച്ചെന്നത്‌. സത്യന്‍റെ  അമ്മ ഒരു തോർത്തുമുണ്ട് പുതച്ചു കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു അവിടെ നിന്നു തേങ്ങുന്നു.  അമ്മ എന്തൊക്കെയോ ആശ്വാസവാക്കുകൾ പറയുന്നുണ്ട്. എന്നെ കണ്ടതും അമ്മ ചീത്ത പറഞ്ഞു ഓടിച്ചു.എനിയ്ക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. ഞങ്ങൾ കുട്ടികൾ അറിയാൻ പാടില്ലാതെ എന്തോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. രാത്രി റബ്ബർ തോട്ടത്തിലെ ഇരുട്ടിൽ അങ്ങിങ്ങു തെളിയുന്ന മിന്നാമിനുങ്ങിനെ നോക്കിയിരിയ്ക്കുന്ന എന്‍റെ  അടുക്കലേക്ക് അമ്മ വന്നു. ഇറയത്തെ  മണ്ണെണ്ണ വിളക്കിന്‍റെ തിരി അമ്മ ഒന്നുകൂടെ നീട്ടി വെച്ചു. എന്നിട്ടു എന്‍റെ  മൂർദ്ധാവിൽ തഴുകി അമ്മ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു

"ദുഷ്ടർ, ആ പാവം സ്ത്രീയോട് ചെയ്തത് എങ്ങനെ ദൈവം പൊറുക്കും"

എന്താണ് സംഭവമെന്ന് ഞാൻ തിരക്കി. സത്യന്‍റെ  അമ്മ ഉച്ചയ്ക്കുശേഷം വീടുപണിയ്ക്കു പോകുന്ന വീട്ടിലെ സ്ത്രീയുടെ ഒരു ബ്ലൗസ് അശയിൽ ഉണക്കാനിട്ടത് സത്യന്‍റെ അമ്മ എടുത്തുവത്രെ. പാവം സ്ത്രീ ദാരിദ്ര്യം കൊണ്ടാകും അവർ അങ്ങനെ ചെയ്തത്. ഇന്നു പണിയ്ക്ക് ആ ബ്ലൗസ് ഇട്ടുകൊണ്ട് ചെന്ന സത്യന്‍റെ  അമ്മയെ അവർ ബലമായി പിടിച്ചു ബ്ലൗസ് ഊരിച്ചുവിട്ടത്രേ. തോർത്ത് കൊണ്ട് മാറിടം മൂടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ നേരെ അമ്മയുടെ അടുത്തുവന്നു സങ്കടം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ഞാൻ ചെന്നത്. അമ്മ, അമ്മയുടെ കൈയ്യിൽ ഉള്ള ഒന്നുരണ്ട് പഴയ ബ്ലൗസുകൾ കൊടുത്തു സത്യന്‍റെ അമ്മയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു വിട്ടു.

''..ന്‍റെ  മോൻ പാവങ്ങളോടൊക്കെ കരുണ കാണിക്കണേട്ടോ.. അല്ലാഞ്ഞാ ശാപം കിട്ടും"

പാതി ഇരുട്ടത്ത് ഞാൻ തലയാട്ടിയത് അമ്മ കണ്ടുവോ ആവൊ? . കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടിൽ പോയപ്പോൾ അന്നു പ്രതാപത്തിൽ നിന്നിരുന്ന ആ വീട് ഞാൻ കണ്ടു. മുറ്റത്തു കാടുകയറി,എല്ലാം നശിച്ചു ആൾ താമസ്സമില്ലാത്ത ആ വീട്. കാലം അതിന്റെ  കണക്കുകൾ തീർക്കും, ഒന്നും ബാക്കി വെയ്ക്കാതെ...



'' പഴകഞ്ഞിയുണ്ടോ താറേ(സാറേ) ? "

സത്യന്‍റെ  മനസ്സിലെവിടെയോ  പഴയ രുചിയുടെ ഓർമ്മകൾ ഞൊട്ട  പിടിച്ചു പതുങ്ങി  നിൽക്കുന്നു. വീടിന്റെ   പുറകിലെ  വർക്ക്  ഏരിയയിൽ  അമ്മ  വിളമ്പിയ പഴങ്കഞ്ഞി  അവൻ  ആർത്തിയോടെ  കുടിച്ചു. ഞാൻ  കൊതി പറഞ്ഞപ്പോൾ  അമ്മ  എനിയ്ക്കും  വിളമ്പി മൺചട്ടിയിൽ പഴങ്കഞ്ഞി. കാലമെത്ര  കഴിഞ്ഞാലും  ചില രുചികൾ  നാവിൽ  നിന്നു  മാഞ്ഞുപോകയില്ല. തണുത്ത ചോറിൽ തലേന്നത്തെ മീൻകറിയും പുളിങ്കറിയും മുഴുവൻ മാങ്ങാ അച്ചാറും തൈരും കൂടെ എരിവുള്ള കാന്താരി ചമ്മന്തിയും... അത് കൈയ്യിട്ടു ഞെരടി ഒരു പിടിപിടിച്ച   അന്നത്തെ ഓർമ്മ. ആ  പഴങ്കഞ്ഞിയുടെ  രുചി  എന്നെ  എത്ര  കൊല്ലം പിറകിലേക്ക്  കൊണ്ടു പോയിരിക്കുന്നു.. വീടിന്‍റെ തിണ്ണയിൽ  ഇരുന്നു  പഴങ്കഞ്ഞി  കുടിക്കുന്ന ഞാനും എന്‍റെ  പഴയ കളികൂട്ടുകാരനും..


(ചിത്രം  :   സ്വന്തം )


പോകാൻ നേരം അവൻ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങിയപ്പോൾ ചുരുട്ടി  അഞ്ഞൂറു രൂപയും കൂടെ ഒരു ഷർട്ടിന്‍റെ തുണിയും കുട്ടികൾക്കായി  കുറെ ഫോറിൻ മുട്ടായിയും മനോരമ പത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞു  കൈയ്യിൽ കൊടുത്തു. ഒട്ടും  സങ്കോചമില്ലാതെ അവനു  അവകാശപ്പെട്ട വീതം കിട്ടിയതുപോലെ സത്യൻ വാങ്ങി. കുറെ ദൂരം പോയിട്ടു ഒന്നുകൂടെ കാണാൻ എന്നപോലെ അവൻ മുളയേണി ചരിച്ചു മുഖം നിറയെ ചിരിയോടെ അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. തിരികെ വിളിച്ചു പോക്കറ്റിൽ ഒരു അഞ്ഞൂറ് കൂടെ ഇട്ടുകൊടുത്തു. നീ എനിയ്ക്കു വേണ്ടി കൊണ്ട ഇടികൾക്കു അഞ്ഞൂറ് പോര ചെങ്ങാതി.....       

Friday, 5 May 2017

എൻട്രൻസ് യക്ഷി


എൻട്രൻസ്  യക്ഷി





കൊല്ലം-ചെങ്കോട്ട റോഡിന്‍റെ സൈഡിൽ ഒരു കൊച്ചു വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് ഞാൻ വണ്ടി കാത്തു  നിൽക്കുകയാണ്. പ്രീഡിഗ്രി പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ ആശ്വാസത്തിൽ കോളേജ് കുമാരൻ ആയ ഞാൻ സാധാരണ ഈ സമയത്ത് പുതപ്പിൽ ഒന്നുകൂടെ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കേണ്ടതാണ്. പക്ഷെ എന്തുചെയ്യാൻ, മകനെ ഡോക്ടർ ആക്കണമെന്ന് അപ്പനും അമ്മയും തീരുമാനിച്ചാൽ പിന്നെ മറുപക്ഷം ഇല്ലല്ലോ?..എനിയ്ക്കു എൻട്രൻസ് കിട്ടണമെങ്കിൽ  കാക്ക മലർന്നു പറക്കണമെന്നു  കാക്കയെ പറഞ്ഞു മനസിലാക്കിക്കാം, വീട്ടുകാരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കിക്കാനാണ് ബുദ്ധിമുട്ട്.  അങ്ങനെ ഒടുവിൽ  എൻട്രൻസ് പരീക്ഷ എഴുതാനായി കൊല്ലത്തേക്ക് പോകുവാൻ വണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ.  അന്ന് എൻട്രൻസ് കോച്ചിങ്ങിന് യൂണിവേഴ്സൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ട് ഒക്കെ കത്തിനിൽക്കുന്ന സമയം. വീട്ടുകാർ കോച്ചിങ് ക്ലാസ്സിന് പോകുവാൻ നിർബന്ധിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടും ഞാനൊട്ടുപോയില്ല. വീട്ടിലെ വെള്ളത്തിൽ കുളിച്ചില്ലെങ്കിൽ പനിയും ചുമയും വരുമെന്നായിരുന്നു എന്‍റെ ന്യായം. ഞാൻ തനിയെ പഠിച്ചുകൊള്ളാം എൻട്രൻസ് കോച്ചിങ്ങിനുള്ള മെറ്റീരിയൽ വാങ്ങിത്തന്നാൽ മതി എന്നു ഞാൻ. കൊല്ലത്ത് ഉള്ള ഏതോ ഒരു ബുക്ക്ഷോപ്പിൽ പോയി 750 രൂപ വീതം വിലയുള്ള ബ്രില്യൻസ് ടുട്ടോറിയൽസിന്‍റെ രണ്ട് തടിയൻ മെഡിക്കൽ എൻട്രൻസ് ബുക്കുകൾ ഞാൻ വാങ്ങി. പക്ഷെ ഒരു പ്രശ്നം ബുക്ക് തുറന്നാൽ അപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് ഉറക്കം വരും. ഉറങ്ങാൻ ഇത്ര ബെസ്റ്റ് സാധനം ഈ ഉലകത്തിൽ വേറെ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. തടിയൻ ബുക്കിന്‍റെ ആദ്യ പേജ് തുറന്നു വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയാൽ മതി കണ്ണുകൾ പതിയെ അടഞ്ഞുവരും. ബുക്കിനെ നെഞ്ചത്ത് വെച്ചു താരാട്ടുപാടി ഞാനങ്ങു സുഖമായി തൂങ്ങും. വീട്ടിലെ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നാവും എന്‍റെ പഠിത്തം. എന്‍റെ വീട്ടിൽ ഒരു ചാരുകസേര ഉണ്ട്. കാൽ കയറ്റി വെയ്ക്കാൻ പാകത്തിൽ പടികൾ ഉള്ള സൊയമ്പൻ കസേര. അപ്പൻ 25 രൂപ  കൊടുത്ത് ശിവരാമൻ മേശിരിയുടെ അടുത്തുനിന്നു വാങ്ങിയതാണ് ഈ പുരാവസ്തു. ശിവരാമൻ മേശിരി ഏതോ വീട്ടിൽ പണിക്കുപോയപ്പോൾ ഫ്രീയായി കൂടെ കൂട്ടിയതാണ് അതിനെ. കാലൊടിഞ്ഞു തട്ടിൻ പുറത്തിരുന്ന അതിനെ മേശിരി പുത്തൻ കാലൊക്കെ ഫിറ്റ് ചെയ്തു, വാർണിഷ് ഒക്കെ ഇട്ടു കുട്ടപ്പനാക്കി എടുത്തു. അതിൽ ചാരിക്കിടക്കാൻ നല്ല സുഖമാണ്. എന്‍റെ വീട്ടിലെ പൂച്ച വരെ അതിൽ കിടക്കുവാൻ ക്യൂ നിന്നു തുടങ്ങി. പ്രീഡിഗ്രി പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു ഒന്നര രണ്ടു മാസത്തിനുശേഷം ആണ് അന്ന് എൻട്രൻസ് പരീക്ഷ. വീട്ടുകാർ എപ്പോഴും പടിയെടാ..പടി എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും. ഞാനോ എൻട്രൻസ് പഠനം വിജയകരമായി ചാരുകസേരയിൽ ഉറങ്ങി പൂർത്തിയാക്കി. ഒടുവിൽ കാത്തിരുന്ന പരീക്ഷാദിനം വന്നെത്തി.



പരീക്ഷദിനത്തിൽ അപ്പൻ കൂട്ടിനായി കൊല്ലത്തിനു വരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടു ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. അതിനൊരു കാരണം ഉണ്ട്, അപ്പനെ കൂടെ കൂട്ടിയാൽ എന്‍റെ വിളവ് ഒന്നും നടക്കുകയില്ല. ബാബര്‍ കാ ബേട്ടാ ഹുമയൂണ്‍..എന്നോടല്ലേ കളി ?.. എന്‍റെ മനസ്സിൽ പരീക്ഷ എങ്ങനെയെങ്കിലും എഴുതിയെന്നു വരുത്തിയിട്ടു വേണം കൊല്ലത്ത് ഒന്നു കറങ്ങുവാൻ. ആസാദ് ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ബിരിയാണി അതിനു ശേഷം കൊല്ലം ബീച്ച്, തങ്കശേരി ലൈറ്റ് ഹൗസ്,ആശ്രാമം അഡ്വവഞ്ചർ പാർക്ക് ഇവിടെ ഒക്കെ ഒന്നു കറങ്ങുവാൻ. അങ്കവും കാണാം താളിയും ഒടിക്കാം എന്നാണ് എന്‍റെ മനസ്സിലിരിപ്പ്. ക്വയിലോൺ കണ്ടവന് ഇല്ലം വേണ്ട എന്നല്ലേ പഴമൊഴി.



അതാണിപ്പോൾ പുലിവാല് ആയിരിക്കുന്നത്. നേരം പുലർച്ചെ ഏതാണ്ട് നാലര അഞ്ചുമണി ആയിക്കാണും. നല്ല കുറ്റാകൂരിരുട്ട്, അന്നു കറുത്തവാവ് ആണെന്നു തോന്നുന്നു. കൊല്ലം-ചെങ്കോട്ട റോഡിന്‍റെ സൈഡിൽ ബസ്സ് കാത്ത് നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ. രാവിലെ പൂത്തോട്ടം സ്റ്റേ ബസ്സ് അഞ്ചുമണിയ്ക്ക്  വരും, അതിൽകയറി പുനലൂരെത്തി കൊല്ലം ഫാസ്റ്റ് പിടിക്കണം. അപ്പനു പനി ആയതിനാൽ ബസ്സ് കയറ്റിവിടാൻ വരാമെന്നു പറഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല. റോഡില്ലെങ്ങും ഒറ്റയാളിനെപ്പോലും കാണുന്നില്ല. ഇടയ്ക്കു ഒന്നുരണ്ടു പാണ്ടിലോറികൾ മാത്രം റോഡിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. ദൂരെ നിന്ന് വരുന്ന വാഹനത്തിന്‍റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിച്ചു മുമ്പോട്ടു കുതിച്ചു. ഹെഡ് ലൈറ്റിന്‍റെ വെട്ടത്തിൽ വണ്ടിയ്ക്കു കുറുക്കുചാടിയ ഒരു കറുത്ത നായുടെ കണ്ണുകൾ വജ്രം പോലെ തിളങ്ങി. എന്തോ ഒരു ദുസൂചന എന്നപോലെ കാലൻ കോഴിയുടെ കൂവൽ ഇടയ്ക്ക് കേൾക്കാം. അന്ന് സുകുമാരക്കുറുപ്പും ചാക്കോ വധക്കേസുമൊക്കെ കേരളത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സമയം. ആരും അസമയത്ത് വണ്ടികാത്തു നിൽക്കാറില്ല. പുലർക്കാലമായതിനാൽ നല്ല തണുപ്പ് ഉണ്ട്. ഞാൻ റോഡ്‌സൈഡിലെ കടയുടെ തിണ്ണയിൽ കാലുകൾ പിണച്ചു കുത്തിയിരുന്നു. വാരിയെല്ലുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചു കയറുന്ന തണുപ്പ്. എന്‍റെ പല്ലുകൾ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നുണ്ട്. ആകാശത്തൊന്നും ഒറ്റ നക്ഷത്രം പോലും കാണുന്നില്ല. എന്‍റെ ഉൾമനസ്സിൽ എവിടെയോ ഭയത്തിന്‍റെ വിത്തുകൾ വീണപോലെ. ഈ കൊച്ചുവെളുപ്പാൻ കാലത്ത് റോഡിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് വണ്ടി കാത്തുനിൽക്കുക, അതാണ് ഞാൻ ഏറ്റെടുത്ത തെറ്റായ തീരുമാനം. എനിക്ക് വേണമെങ്കിൽ കൂട്ടിനു ആരെയെങ്കിലും കൂട്ടാമായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ എൻട്രൻസ് പരീക്ഷയൊന്നും എഴുതേണ്ട എന്നു എത്ര തവണ വീട്ടുകാരോട് പറഞ്ഞു, ആര് കേൾക്കാൻ?...  ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി, ചെറുതായി മഴ ചാറാൻ തുടങ്ങി.



ഭയമുണർത്തുന്ന അന്തരീക്ഷം. ഞാൻ അന്നുവരെ വായിച്ചിട്ടുള്ള നീലകണ്ഠൻ പരമാരയുടെയും കോട്ടയം പുഷ്പനാഥിന്‍റെയും ബാറ്റൺ ബോസിന്‍റെയും ഹൊറർ കഥകൾ ഒക്കെ എന്‍റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഡ്രാക്കുളകോട്ടയും ചുമന്ന മനുഷ്യനും ഒക്കെ വായിച്ചു ഞാൻ എത്ര പേടിച്ചിരുന്നു. എന്നെ ഭയത്താൽ ത്രസിപ്പിച്ച ഡ്രാക്കുളയുടെ അങ്കിയിലെ ഭാഗങ്ങൾ ഒക്കെ എന്‍റെ മനസ്സിലേക്ക് ഒരു വെള്ളിടി പോലെ കടന്നുവന്നു. എന്‍റെ ഉള്ളൊന്നു കിടുങ്ങി. ചുമന്ന സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറു കാർപാത്യൻ മലയുടെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞു. താഴെ വിശാലമായ മലയുടെ ചുളിവുകളിൽ നിന്ന് ഇരുട്ട് സാവധാനം തലയുയർത്തി. വിജനമായ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനു പുറത്ത് വിളക്കുകൾ മെല്ലെ തെളിഞ്ഞു തുടങ്ങി. ദൂരെ നിന്നു കുതിര കുളമ്പടി നാദം… ട്രാൻസിൽവാനിയയിലെ ഡ്രാക്കുള കോട്ടയിലേക്ക് യാത്രക്കാരനെ കൊണ്ടുപോകുവാൻ കുതിരവണ്ടി വന്നു സ്റ്റേഷന് പുറത്തുനിന്നു. കുതിരവണ്ടിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു ദീർഘകായകനായ ഒരു മനുഷ്യൻ പുറത്തേക്കു വന്നു. അയാൾ കഴുത്തു മുതൽ കീഴ്പോട്ട് ഒരു അങ്കി ധരിച്ചിരുന്നു. ദൂരെ കാർപാത്യൻ മലനിരകളിൽ നിന്ന് ഒരു കൂട്ടം ചെന്നായ്ക്കൾ ഓരിയിടാൻ തുടങ്ങി. ശീതകാറ്റ് വീശിയടിക്കുവാൻ തുടങ്ങിയതോടെ തണുപ്പിന്‍റെ ശക്തി കൂടി...വായിച്ചതൊക്കെ ഓർമിച്ചതോടെ എനിക്ക് വല്ലാത്ത പേടി തോന്നിത്തുടങ്ങി. ദൂരെ കാണുന്ന മരങ്ങളുടെ കറുത്ത നിഴലുകൾ ഭീകരസത്വങ്ങളായി എന്നെ  വിഴുങ്ങുവാൻ അടുത്തു വരുന്നതുപോലെ തോന്നി.



ഭാഗ്യത്തിന് ദൂരെ നിന്നു ഒരു വാഹനത്തിന്‍റെ വെളിച്ചം ഞാൻ കണ്ടു. എനിക്ക് ആശ്വാസമായി. വണ്ടിയുടെ വെളിച്ചം എന്‍റെ മനസ്സിലെ ഭയത്തെ കുറയ്ക്കുവാൻ തുടങ്ങി.കാറിന്‍റെ വെളിച്ചം അടുത്തടുത്ത് വന്നു. അത് ഒരു അംബാസിഡർ കാറായിരുന്നു. വെളുത്ത നിറമുള്ള അംബാസിഡർ കാറ്. ഞാൻ കാറിലേക്ക് ആകാംഷയോടെ നോക്കി. പുറകിലത്തെ സീറ്റിൽ വെളുത്ത സാരിയുടുത്ത ഒരു സ്ത്രീ. അവരെന്നെ തുറിച്ചു നോക്കുന്നു. ആ സ്ത്രീയുടെ മുഖത്ത് എന്തോ ഒരു നിഗൂഢഭാവം ഉള്ളതുപോലെ  എനിയ്ക്കു തോന്നി. കാർ എന്നെ കടന്നു  അല്പദൂരം മുമ്പോട്ടു പോയി. പെട്ടെന്ന് കാർ നിന്നു. കാർ തിരികെ ഞാൻ കുത്തിയിരിക്കുന്ന ഇടത്തേക്ക് റിവേഴ്സിൽ എത്തി. അത് കണ്ടു ഞാൻ ഇരിക്കുന്നടത്തു നിന്ന് പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. വല്ല വഴിയും ചോദിയ്ക്കാൻ ആയിരിക്കും കാർ നിറുത്തിയത് എന്നായിരുന്നു എന്‍റെ മനസ്സിൽ തോന്നിയത്. ഞാൻ കാറിന്‍റെ ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കി. ആ സ്ത്രീ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ചിരി മെല്ലെ അട്ടഹാസമായി മാറി. ഞാൻ നടുങ്ങി പോയി. ആ സ്ത്രീയുടെ വായിൽ നിന്ന് നാക്ക് പുറത്തേക്കു നീണ്ടുവന്നു. കണ്ണിന്‍റെ സ്ഥാനത്തു ജ്വലിക്കുന്ന രണ്ടു തീഗോളങ്ങൾ. നാവിലൂടെ ചോര ഒലിയ്ക്കുന്നു...യക്ഷി തന്നെ ഞാൻ ഉറപ്പിച്ചു. എന്‍റെ ഹൃദയം ശക്തിയായി ഇടിക്കാൻ തുടങ്ങി.എന്‍റെ അമ്മേ..എന്‍റെ കാലുകൾ വിറച്ചു. ഞാൻ പുറകോട്ടു തിരിഞ്ഞു ഓടി. കാലുകൾ കഴിയുന്നത്ര വലിച്ചുവെച്ചു ഞാൻ ഓടി. ഇടയ്ക്കു ഞാൻ ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി. ആ സ്ത്രീയുടെ ആകാരം  പനപോലെ ആകാശം മുട്ടുന്ന നിലയിൽ വലുതായിരിക്കുന്നു. നിലം വരെ മുട്ടുന്ന നിലയിൽ നീണ്ട മുടി. ഞാൻ തളർന്നു പോയി. എന്‍റെ കാലുകളുടെ വേഗം കുറഞ്ഞു..അവളുടെ കൂർത്ത ദ്രംഷ്ടങ്ങൾ എന്‍റെ കഴുത്തിനു നേരെ നീണ്ടു വരുന്നു. ഇനി ഒരടി മുമ്പോട്ട് വെയ്ക്കുവാൻ ശക്തിയില്ലാതതുപോലെ. എന്‍റെ എൻട്രൻസ് മോഹങ്ങൾ ഒക്കെ തച്ചുടയാൻ പോകുന്നു. എന്‍റെ ചോര ആ യക്ഷി ഊറ്റി കുടിക്കും. ഒടുവിൽ എന്‍റെ പല്ലും നഖങ്ങളും ഏതോ പനയുടെ മുകളിൽ നിന്ന് അവൾ വലിച്ചെറിയും. ഞാൻ സർവ്വശക്തിയും എടുത്ത് അലറി

'' അയ്യോ യക്ഷി, രക്ഷിക്കണേ.. എന്‍റെ ചോര കുടിക്കരുതേ..എനിയ്ക്കു എൻട്രൻസ് പരീക്ഷ എഴുതാനുള്ളതാണ്..എനിയ്ക്കു ജീവിക്കണം, പഠിച്ചു ഡോക്ടർ ആകണം..എന്നെ വെറുതെ വിടണം..'' 

തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ നിന്ന് ശബ്ദം പുറത്തു വരുന്നില്ല. പേടികൊണ്ടു ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ചു. ഞാൻ ഒന്നു കുതറി.


പെട്ടെന്ന് 'ടിം' എന്ന ശബ്ദത്തോടെ ഞാൻ കട്ടിലിൽ നിന്നു താഴെ വീണു. മുറിയിൽ ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞു. ഞാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു. എന്‍റെ ഭാര്യ ഉറക്കച്ചടവോടെ കട്ടിലിൽ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. ഉറക്കം നഷ്ടമായതിന്‍റെ ദേഷ്യം അവളുടെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.

''എന്തോന്ന് മനുഷ്യാ.. യക്ഷി, എൻട്രൻസ് എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു കിടന്നു കാറുന്നത്..നിങ്ങൾ ഒന്നു  അടങ്ങ്.. ഞാനൊള്ളപ്പോൾ നിങ്ങളെ ഒരു യക്ഷിയും പിടിക്കൂല്ല.. ചൊവ്വിനു ദൈവത്തെ പ്രാർത്ഥിച്ചു കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്..''


ഈ നാല്പത്തിയേഴാം വയസ്സിലും എൻട്രൻസ് പരീക്ഷ ഒക്കെ സ്വപ്നം കാണുന്ന എന്നെ യക്ഷി  പിടിച്ചില്ലെങ്കിൽ അല്ലേ കുറ്റം,  അല്ലേ ചെങ്ങാതിമാരേ?... ഇതുപോലെ എൻട്രൻസ് യക്ഷികളാൽ ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ട എത്രയെത്ര കുടുംബങ്ങൾ മലയാളക്കരയിൽ ഉണ്ടെന്നു നിങ്ങൾക്കറിയാമോ? ഇപ്പൊ എല്ലാറ്റിലും എൻട്രൻസ് പരീക്ഷയല്ലേ...കെ.ജി ക്ലാസ്സ് അഡ്മിഷന് വരെ എൻട്രൻസ്..   എൻട്രൻസ് പരീക്ഷകളൊക്കെ ഭീകരയക്ഷികളായി മക്കളുടെയും മാതാപിതാക്കന്മാരുടെയും 
ഉറക്കം കെടുത്തി മലയാളി കുടുംബങ്ങളെ എത്ര നാളായി 
വേട്ടയാടുന്നു…. പണ്ടാരം. 


കടപ്പാട് : അഡ്വ : ജിതേഷ് , കാർട്ടൂണിസ്റ്റ്